دل نوشتهای شبانه
 

شوق پرواز...

 

 

 كاش وقتي زندگي فرصت دهد   

گاهي از پروانه ها يادي كنيم

كاش بخشي از زمان خويش را

وقف قسمت كردن شادي كنيم

كاش وقتي چشم هايي ابريند

به خود آييم و سپس كاري كنيم

از نگاه زرد گلدانهايمان

كاش با رغبت پرستاري كنيم

كاش دلتنگ شقايق ها شويم

به نگاه سرخ شان عادت كنيم

كاش شب وقتي كه تنها مي شويم

با خداي ياس ها خلوت كنيم

كاش گاهي در مسير زندگي

باري از دوش نگاهي كم كنيم

فاصله هاي ميان خويش را

با خطوط دوستي مبهم كنيم

كاش مثل آب مثل چشمه سار

گونه نيلوفري را تر كنيم

ما همه روزي از اينجا مي رويم

كاش اين پرواز را باور كنيم

كاش بين ساكنان شهر عشق

رد پاي خويش را پيدا كنيم

كاش با الهام از وجدان خويش

يك گره از كار دل ها واكنيم

كاش رسم دوستي را ساده تر

مهربان تر آسماني تر كنيم

كاش در نقاشي ديدارمان

شوق ها را ارغواني تر كنيم .

 

                     ***

 سروده مریم حیدر زاده

گمگشته

 

کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت :   

************************

چگونه گذشته ها را به دست فراموشی بسپارم؟

 

گذشته ای که نیمی از وجودم است.

 

گذشته ای که لحظه لحظه ام را برایش گذاشتم.

 

لحظه هایم پر شده است از تنهایی

 

اما دیگر نمی ترسم که رفیق تنهایی شوم.

 

               

   

تولــــــــــــــــــــــــــدم مبــــــــــــــارک...

 

داشتم فکر میکردم  چقدر زمان سریع میگذره

مثل برق و باد روزها میان و میرن

يك سال ديگه گذشت. بايد صفحه سفيد ديگري كه پيش روي من گذاشتند پر كنم.

 خدا كند سال رو سفيد باشم و صفحه‌ام را كم غلط تحويل بدهم.

                                            *****

اولش همه شکل هم هستیم

کوچولو و کچل

حتی صداهامون هم شبیه به همدیگه است

با اولین گریه بازی شروع میشه

هی بزرگ می شیم

بزرگ و بزرگتر

اونقدر بزرگ که یادمون میره

یه روز کوچولو بودیم

دیگه هیچ چیزیمون شبیه به هم نیست

حتی صداهامون

گاهی با هم می خندیم

گاهی به هم!

اینجا دیگه بازی به نیمه رسیده

:

واسه بردن بازی

روی نیمه ی دوم نمی شه خیلی حساب کرد

گاهی باید برای بردن بازی

بین دو نیمه

دوباره

 متولد

 شد!

 

بد یا خوب ...        یک سال دیگه گذشت ...

یکی میگه یک سال دیگه بیهوده گذشت

یکی میگه یک سال بزرگتر شدم

یکی میگه یک سال پیرتر شدم

یکی میگه یک سال دیگه تجربه کسب کردم

یکی میگه یک سال به مرگ نزدیک تر شدم

یکی هم اصلا براش مهم نیست و هیچی نمیگه.

 

منم یک سال بزرگتر شدم ... یکسالی که نمی دونم توش واقعا تونستم « بزرگ » بشم یا نه ؟ ...

تونستم با مشکلات خودم کنار بیام ؟ ... تونستم همونی باشم که هستم ؟

تونستم بعضی از عیب هام رو برطرف کنم ؟ ... تونستم کسی رو نرنجونم ؟

تونستم دل کسی رو شاد کنم ؟کاش میتونستم .

                                                           

نمی دونم ... باید فکر کنم ... شاید اونجوری که می خواستم باشم نبودم....

اما هیچ وقت دلی را ... نه هیچ وقت

خدایا اگر آنچنان که باید نبودم ؛ مرا ببخش ...

 

پرتوی روی تو...

 

        

ای که کلک هنر نقش  دل انگیز خدایی

حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی

گفته  بودم  جگرم  خون  نکنی  باز  کجایی

" من ندانستم از اول که تو بی مهر و  وفایی "

               " عهد نابستن  از  آن  به  که  ببندی  و نیایی"

مدعی  طعنه  زند  در  غم عشق توزیادم

وین نداند که من از بهرغم عشق تو زادم

نغمه  بلبل   شیراز   نرفته ست    ز  یادم 

دوستان  منع  کنندم  که چرا دل به تو دادم"

               " باید اول به تو گفتن که چنین  خوب چرایی"

تیر  را   قوت   پرهیز    نباشد   ز   نشانه

مرغ مسکین چه کند گر نرود  در  پی دانه

پای عاشق نتوان بست به  افسون و فسانه

 "ای  که  گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه"

               "ما کجاییم  در این  بحر  تفکر تو کجایی"

تا  فکندم  به   سر   کوی   وفا  رخت  اقامت

عمربی دوست ندامت شد و با دوست  غرامت

سر وجان و زر وجاهم همه گو رو به سلامت

" عشق و درویشی وانگشت نمایی و ملامت"

              "همه  سهل  است  تحمل  نکنم  با ر  جدایی"

درد  بیمار  نپرسند  به  شه ر تو  طبیبان

کس در این شهر ندارد سر تیمار غریبان

نتوان گفت  غم  از بیم  رقیبان  به حبیبان

" حلقه بر در نتوانم زدن از  بیم رقیبان"

              " این توانم که بیایم سر کویت به گدایی"

گرد  گلزار رخ  توست  غبار  خط  ریحان

چون نگارین خط تهذیب به دیباچه ی قرآن

ای لبت آیه ی رحمت  دهنت نقطه ی ایمان

" آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان"

              " که  دل  اهل  نظر  برد  که  سریست   خدایی "

هر شب  هجر بر آنم  که   اگر   وصل  بجویم

همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم

لیک  مدهوش  شوم  چون سر زلف تو ببویم

 "گفته  بودم  چو  بیایی غم دل با تو بگویم "

              "چه بگویم غمم از دل برود چون تو بیایی"

چرخ امشب که به کام دل ما خواسته گشتن

دامن  وصل  تو نتوان  به  رقیبان تو هشتن

نتوان  از  تو  برای   دل  همسایه    گذشتن

" شمع را باید از این خانه برون بردن و گشتن"

      " تا که  همسایه  نداند  که  تو  در  خانه   مایی"

سعدی این گفت و شد از گفته ی خود باز پشیمان

که  مریض  تب  عشق  تو  هدر  گوید  و  هذیان

به    شب   تیره    نهفتن    نتوان   ماه   درخشان

 " کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان"

             "پرتو روی  تو گوید که تو در خانه مایی"

نرگس  مست   تو  مستوری  مردم  نگزیند

دست گلچین نرسد  تا گلی از  شاخ تو چیند

جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت ننشیند

   "پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند"

              "تو بزرگی و در آیینه ی  کوچک ننمایی"

نازم آن سر که چو گیسوی تو  در پای  تو ریزد

نازم  آن  پای  که  از  گوی  وفای    تو   نخیزد

شهریار  آن  نه  که  با  لشگر  عشق  تو ستیزد

 "سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد"

              "تا  بدانست  که  در  بند  تو خوشتر ز رهایی"

                                                                                     "شهریار"

خاک تشنه...

 

شاخه با ریشه ی خود حس غریبی دارد 

باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد 

غنچه شوقی به شكوفا شدنش نیست دگر 

با خبر گشته كه دنیا چه فریبی دارد 

خاك كم آب شده مثل كویری تشنه 

شاید از جای دگر مزرعه شیبی دارد 

سیب هر سال در این فصل شكوفا می شد 

باغبان كرده فراموش كه سیبی دارد !

 

                                      

گوهر خویش...

 

 

گوهر خویش هویدا کن کمال ، اینست و بس

خویش را در خویشتن

 پیدا کن ،

کمال اینست و بس...

 

چند می گویی سخن ، از درد و عیب دیگران

خویش را اول مداوا کن ،

کمال اینست و بس...

 

پنــــد من بشنــــو...

به جز با نفس شوم بد سرشت،

با همه عالم مدارا کن!

کمال اینست

و بس ...

 

چون بدست خویشتن بستی تو پای خویشتن

هم بدست خویشتن باز کن ،

کمال این است و بس ...

 کمال این است و بس ...

 کمال این است و بس ...

 کمال این است و بس ...

دوستان ،عیب من بی دل حیران مکنید ،

گوهری دارم و صاحب نظری می جویم.

                                            حافظ 

 

آدمیت مرده بود ...

 

   

از همان روزی که دست حضرت " قابیل"                                 

گشت آلوده به خون حضرت "هابیل"                                        

از همان روزی که فرزندان " آدم"

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

 

آدمیت مرد

گر چه آدم زنده بود.

 

از همان روزی که " یوسف" را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون ،  دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود .

 

بعد دنیا هی پر از آدم  شد و این آسیاب 

گشت و گشت .

قرن ها از مرگ "آدم" هم گذشت

ای دریغ...

آدمیت برنگشت !

 

قرن ما روزگار مرگ انسانیت است،

سینه دنیا ز خوبی ها تهی است.

صحبت از "موسی " و " عیسی "و " محمّد " نابجاست.

 

                                                فریدون مشیری

                                                **   ***   **

من که از پژمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از فغان یک قناری در قفس

از غم یک مرد ، در زنجیر

حتی قاتلی بر ،  دار !

اشک در چشمان و بغضم در گلوست !

مرگ  " آدم " را  کجا باور کنم .

 

                                     **  *   *  *  *    *   **

                                                   **

 

آموخته ام...


آموخته ام که...

آموخته ام که... با پول می شود خانه خرید ولی آشیانه نه

رختخواب خرید ولی خواب نه

ساعت خرید ولی زمان نه

می توان مقام خرید ولی احترام نه

می توان کتاب خرید ولی دانش نه

دارو خرید ولی سلامتی نه

خانه خرید ولی زندگی نه

و بالاخره می توان قلب خرید ولی عشق را نه

آموخته ام که... تنها کسی که مرا در زندگی شاد می کند کسی است که به من می گوید تو مرا شاد

 کردی.

آموخته ام که... هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی نه گفت.

آموخته ام که... همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم.

آموخته ام که... مهم نیست که زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد همه ی ما احتیاج به

 دوستی داریم که لحظه ای با وی به دور از جدی بودن باشیم.

آموخته ام که... گاهی تمام چیزهایی که یک نفر می خواهد فقط دستی است برای گرفتن دست او  و

 قلبی است برای فهمیدن وی.

آموخته ام که... راه رفتن در کنار پدرم در یک شب تابستانی در کودکی شگفت انگیزترین چیز در

 بزرگسالی است.

آموخته ام که... زندگی یک دستمال لوله ای است هر چه به انتهایش نزدیکتر می شویم سریعتر حرکت

 می کند.

آموخته ام که... پول شخصیت نمی خرد.

آموخته ام که... تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگی را تماشایی می کند.

آموخته ام که... خداوند همه چیز را در یک روز نیافرید پس چه چیز باعث شد که من بیندیشم می توانم

همه چیز را در یک روز به دست بیاورم.

آموخته ام که... چشم پوشی از حقایق آنها را تغییر نمی دهد.

آموخته ام که... این عشق است که زخم ها را شفا می دهد نه زمان.

آموخته ام که... وقتی با کسی روبرو می شویم او انتظار یک لبخند جدی از ما دارد.

آموخته ام که... هیچ کس در نظر ما کامل نیست تا زمانیکه عاشق بشویم.

آموخته ام که... زندگی دشوار است اما من از او سخت ترم.

آموخته ام که... فرصت ها  هیچ گاه از بین نمی روند بلکه کس دیگری فرصت از دست رفته ی ما را

 تصاحب می کند.

آموخته ام که... آرزویم این است که قبل از مرگ مادرم یه بار به او بیشتر بگویم دوستش دارم.

آموخته ام که... که لبخند ارزانترین راهی است که می شود با آن نگاه را وسعت داد.

 

                                                                                         چارلی چاپلین

تو همه در خون منی...

نه سپیدم نه سیاهم

نه چنانم که تو گویی

نه چنینم که تو خوانی

و نه آنگونه که گفتند و شنیدی

نه سمائم نه زمینم

نه به زنجیر کسی بسته‌ام و بردۀ دینم

نه سرابم

نه برای دل تنهایی تو جام شرابم

نه گرفتار و اسیرم

نه حقیرم

نه فرستادۀ پیرم

نه به هر خانقه و مسجد و میخانه سفیرم

نه جهنم نه بهشتم

چنین است سرشتم

این سخن را  *صبح امروز*

 

نگفتم،  ننوشتم   در خبالم؛

با گذر از* راه شب * با قلم نور سرشتم ...

 

گر به این نقطه رسیدی

به تو سر بسته و در پرده بگویــم

تا کســی نشننود این راز گهــربـار

جـهان را

آنچـه گفتند و سرودنـد

تو آنـی

خودِ تو جان جهانی

گر نهانـی و عیانـی

تـو همانی و...

 ندانی که خود آن نقطۀ عشقی

تو خود اسرار نهانی

 

تو خود باغ بهشتی

تو بخود آمده از فلسفۀ چون و چرایی

به تو سوگند

که این راز شنیدی

 

در همه افلاک بزرگی

نه که جُزئی

نه که چون آب در اندام سَبوئی

تو خود اویی

به خدا...

بخود آ

   

کعبه

 

به گرد كعبه ميگردي پريشان

كه وي خود را در آنجا كرده پنهان 

در اينجا باده مينوشی !

در آنجا خرقه ميپوشی !

چرا بيهوده ميكوشی؟ 

در اينجا مردم آزاری

در آنجا از گنه عاری !

نميدانم چه پنداری ؟

 

در اينجا همدم و همسايه ات در رنج و بيماری

تو آنجا در پی ياری

چه پنداری ؟

كجا وی از تو ميخواهد چنين كاری ؟

 

چه پيغامی كه جز با يك زبان گفتن نميداند؟

چه سلطانی كه جز در خانه اش خفتن نميداند؟

چه ديداری ؟ چه ديداری ؟

كه جز دينار و درهم از شما سفتن نميداند

 

به دنبال چه ميگردی كه حيرانی ؟

خرد گم كرده ای شايد نميدانی ؟

 

 

درس مهربانی

 

 

 

* * * *

در مجالی که برایم باقیست...

باز همراه شما مدرسه ای میسازیم

که در آن همواره عشق را

به زبانی ساده مهر تدریس کنند

و بگویند خدا 

 

خالق زیبایی و سرایندۀ عشق

آفرینندۀ ماست...

مهربانیست که ما را

به نکویی ، دانایی ، زیبایی

و به خود میخواند.

 بهشت دارد ...  نزدیک ، زیبا و بزرگ

دوزخی دارد    به گمانم  -  کوچک و بعید

در پی سودایی ست که ببخشد ما را و بفهماندمان

ترس ما ؛ بیرون از دایرۀ رحمت اوست

  * * * * *

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای میسازیم

که خرد را با عشق

علم را با احساس

و ریاضی را با شعر

دین را با عرفان

همه را با تشویق ، تدریس کنند

لای انگشت کسی ، قلمی نگذارند

و نخوانند کسی را حیوان

و نگویند کسی را کودن

و معلم هر روز

روح را حاضر و غایب بکند

و جز از ایمانش

هیچ کس چیزی را

حفظ نباید بکند

مغزها پر نشود چون انبار

قلب خالی نشود از احساس

درسهایی بدهند ؛ که به جای مغز

دل ها را تسخیر کند

از کتاب تاریخ

جنگ را بردارند

در کلاس انشاء

هر کسی حرف دلش را بزند

غیر ممکن را از خاطره ها محو کنند

تا  کسی بعد از این

باز همواره نگوید : هـــــرگـــــز

و به آسانی همرنگ جماعت نشود

زنگ نقاشی تکرار شود

رنگ را در پاییز تعلیم دهند

قطره را در باران

موج را در ساحل

زندگی را در  رفتن و برگشتن از قلۀ کوه

و عبادت را در خدمت خلق

کار را در کندو

و طبیعت را در جنگل و دشت

مشق شب این باشد

که شبی چندین بار

همه تکرار کنیم : عدل ، آزادی ، قانون ، شادی

امتحانی بشود که بسنجد ما را

تا بفهمند چقدر ؛ عاشق و آگه و آدم شده ایم

 

* * * * * *

 

در مجالی که برایم باقیست

باز همراه شما مدرسه ای میسازیم

که در آن آخر وقت

به زبانی ساده

شعر تدریس کنند...

وبگویند که تا ... صبح فردا

 

         خالق عشق نگهدار شما

 

 

 

غریبه ایی از دیار حبیب

 

 

                   نه ؛ نگاهت نمی کنم           

                

 

دوست دارم  کودکی بودم ، در کوه و دشت

دوست دارم آسمان را بگیرم در دست

دوست دارم در دو دستم ، گل داشتم

دوست دارم دوان دوان می آمدم

دوست دارم گلهایم را به تو می دادم

و از چشمۀ زلال ، آب می نوشیدم

جرعه جرعه  نه ! میپریدم در آب

می زدم از تهِ دل ، قهقهۀ مستِ خراب

فارغ از هر ناپسندی و فراقی . . . . .

دوست دارم پروانۀ رنگین داشتم

دوست دارم زمزمه ای چون نجوا

درِ گوش قاصدک می خواندم

 و می سپردم بر باد

دوست دارم به زبان آواز

با طوطی و بلبل ، شیدا

سرود هستی سر دهم

آواز شقایق را با ترانه شوق بخوانم...

 

 

نغمه ایی در خانه دارم...

 

 

کاش می شد خالی از تشویش بود

برگ سبز ی تحفه درویش بود

کاش تا دل می گرفت و می شکست

عشق می امد کنارش می نشست

کاش من هم یک قناری می شدم

در تب آواز جاری می شدم

بال در بال کبوتر می زدم

آن طرفتر ها کمی سر می زدم

 

مادر عزیزی  که بیبمار است و  در روز سه شنبه عمل جراحی می شود .

برای سلامتی و عافیت این مادر عزیز و همه بیماران دعا میکنیم.

             خداوند بشارت فرمودند که دعای  دعا کننده را اجابت میکند.

 

                                            (  آمین  )        

  

خط رنگی.

 

 

الف بای بودن...

 

 

می نویسم از دل

می نویسم با شوق

هر جمله از نوشته هایم

با کلمات محصور شد از حروف

هر چند کوچک  و خرد

آنچنان  محکم شد تا رنگ  گرفت

وقتی حس ،  بودن

رفت در عمق کلام  

تک تک حروف را به بند می کشم

 کلمات را می آرایم تا با یاریت    

بزمی بر پا کنم تا جملات رنگی را

به رقص درآورم ...

 

دست سردم را بگیر ...

 

    اینجا آسمان ابریست ، آنجا را نمیدانم... اینجا شده پائیز ، آنجا را نمیدانم... اینجا فقط

             رنگ است ، آنجا را نمیدانم... اینجا دلی تنگ است ، آنجا را نمیدانم.

 

 

مادرم ، از وقتی که پاییز تو رو از من گرفت ، دیگه دوستش ندارم ,

 

؛ دیگه پائیز برای من قشنگ نیست

اول پائیز دلم میگیره ؛

برام سخته از اندوه و غم ،
 

و بی وفایی زمانه حرفی بزنم ؛خدا  منو ببخشه اگر احساس سرد و بی روح من شما را کسل کرده باشد.

هنوز هم دارم سعی می کنم آن چرا که ناجوانمردانه به مسلخ کشیدنم را باور نکنم .

اما که چه سخت است.

 

خرابه ی دل من را کسی نخواهد ساخت ،

 

که بر خرابه ی دل خانه ساختن سخت است .

 

به هیچ قانعم از مهر دوستان هر چند...

 

به هیچ این همه باختن  که چه سخت است

 

برای پیچک احساس من در این خزان ...

 

 گشتن و هرگز نیافتن که چه سخت است.

 

 

 

 
  BLOGFA.COM