از همان روزی که دست حضرت " قابیل"                                 

گشت آلوده به خون حضرت "هابیل"                                        

از همان روزی که فرزندان " آدم"

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

 

آدمیت مرد

گر چه آدم زنده بود.

 

از همان روزی که " یوسف" را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون ،  دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود .

 

بعد دنیا هی پر از آدم  شد و این آسیاب 

گشت و گشت .

قرن ها از مرگ "آدم" هم گذشت

ای دریغ...

آدمیت برنگشت !

 

قرن ما روزگار مرگ انسانیت است،

سینه دنیا ز خوبی ها تهی است.

صحبت از "موسی " و " عیسی "و " محمّد " نابجاست.

 

                                                فریدون مشیری

                                                **   ***   **

من که از پژمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از فغان یک قناری در قفس

از غم یک مرد ، در زنجیر

حتی قاتلی بر ،  دار !

اشک در چشمان و بغضم در گلوست !

مرگ  " آدم " را  کجا باور کنم .

 

                                     **  *   *  *  *    *   **

                                                   **