هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

عشق پاک و حقیقی و روحانی انسان را

به فضائل دعوت و از رذایل دور می کند .

حرص و طمع ، غرور و تکبر

و دروغ و تهمت را از آدمی مبگیرد .

به او انگیزه زندگی درخور شأن و مقام ،

و شجاعت در فداکاری و

وفاداری می بخشد .

نیروی عشق و محبت که جهان خرم از اوست

دلهای مرده را زنده می گرداند

خارها را گل می کند

تلخی ها را شیرین ، نهایتا بر هر دردی ،

درمان است و شفا بخش .

آری عشق ،زیر بنای افلاک و ساختار کائنات

و جوهره آفرینش است .

من می خواهم عاشق باشم ، عاشق بمانم و ...

عاشق بمیرم :

میزبان