عشق پاک و حقیقی و روحانی انسان را

 

به فضائل دعوت و از رذایل دور می کند .

 

حرص و طمع  ، غرور و تکبر

 

 و دروغ و تهمت را از آدمی مبگیرد .

 

به  او انگیزه زندگی درخور شأن و مقام  ،

 

و شجاعت در فداکاری و

 

وفاداری می بخشد .

 

نیروی عشق و محبت که جهان خرم از اوست

 

 دلهای مرده را زنده می گرداند

 

خارها را گل می کند

 

تلخی ها را شیرین ، نهایتا بر هر دردی ،

 

درمان است و شفا بخش .

 

آری عشق ،زیر بنای افلاک و ساختار کائنات

 

و جوهره آفرینش است .

 

 

             

 

میزبان