هوالحّی

 

منت خدای را عزّ و جلّ

 

که طاعتش موجب قربت است و

 

به شکر اندرش مزید نعمت

 

هر نفسی که فرو می رود

 

ممد حیات است و چون برآید مفّرح ذات

 

پس در هر نفسی شکریست واجب

 

از دست و زبان که برآید

 

کز عهده شکرش به درآید