پند حا فظ
بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی
خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی
آخر الامر گل کوزه گران خواهی شد
حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی
+ نوشته شده در جمعه ششم شهریور ۱۳۸۸ ساعت 8:18 توسط میزبان
|
دل نوشتهای شبانه |
درباره وبلاگ
سلام دوستان عزیز من :
نابلدی هستم در این بهر مجاز،
از دیار مات
سرگشته و حیران،
کوکب بختم به بالای کویر
ریشه دارم، عامری هستم
نام من، در باب مفعول است
و فعل "حمد" در آن ...!
به نیم قرن دگر
یک قرن عمر دارم به شرط حیات
صبح امروز را ، با سو زن نگاهم
و نخ افکار به شب میدوزم
سرمست و شادم ،
دل خوشم به صبح فردا
از نشاط صبح امروز
لبریز م از امید ،
همچو فرهاد:
عاشقی ، پیشه ام
کوه من ، سینه ام
ناخن من ، تیشه ام
اشک من ، باده ام
و دیده ام ، شیشه ام
من بدان مقصد معلوم
نتوانم رسیدتا مگر
پیش نهد لطف شما گامی چند
دوستان بی ریای من بیایید...
با هم ، هم سفر شویم
و به پرواز در آییم
از جنوب خشم
تا شمال ایثار و بخشش
از فرود مظلومیت
تا فراز مسولیت
تا با هم از فرش بی اعتمادی به
عرش اعتماد و اعتقاد برسیم
و بدانیم که در این سفر ها
هیچگاه تنها نیستیم...
چون همیشه خدا با ماست
بیایید با هم
سرود عاشقانه بخوانیم
و در افسون عشق جاری شویم
و حضورمان را
رنگ و بوی تازه ایی ببخشیم
و طرحی نو در اندازیم
تا همای سعادت را بیابیم
دل نشان شد سخنم
تا تو قبولش کردی
آری آری
سخن عشق ، نشانی دارد
 |
BLOGFA.COM |
|