خدایا : ستاره ایی که همدم خلوت و هم صحبت تنهایی ام بود؛ کجاست؟

خدایا : آسمان ابری ستاره مرا پنهان کرده,اگر نبارد؛؟    

     گله ندارم...

چون تو به من گفتی که در خلوت شب ها رو به سوی آسمان کنم...

تو به من گفتی که لب به گلایه باز نکنم ؛ تا ببینم جلوه محبوبم را...

که همان جلوه ایی از وجود پاک و ذلال توست ؛

حالا که دستم رو به آسمان بلند کردم؛

دوست دارم ؛زیر باران ...                        

  شاخه ای از گل یاس                                                             

بوته ای از گل مریم

بغلی از گل سرخ

همه را دسته کنم تا بسازم

سبدی از  گل های خیس و باران خورده ...

و به انتظار باز شدن آسمان  می مانم !

 تا همه را به تو هدیه کنم.

 غنچه های گل سر خ چه  دل تنگ شده اند...

 آنها هم گرمی مهر تو را می خواهند

گنجشکها که از دست تو دانه می خوردند...

حوصله پرواز ندارند...آنها بی اشتها شدند

میان کوچه های غربت و تنهایی

سراغ از تو می گیرند ...