الهی توفیقم ده که بیش از طلب همدردی، همدردی کنم بیش از آنکه مرا بفهمند، دیگران را درک کنم پیش از آنکه دوستم بدارند، دوست بدارم زیرا در عطا کردن است که می ستانیم و در بخشیدن است که بخشیده می شویم و در مردن است که حیات ابدی می یابیم.

 ما همه روزي از اينجا مي رويم كاش اين پرواز را باور كنيم ...

كاش وقتي زندگي فرصت دهد گاهي از پروانه ها يادي كنيم كاش بخشي از زمان خويش را وقف قسمت كردن شادي كنيم كاش وقتي چشم هايي ابريند به خود آييم و سپس كاري كنيم

از نگاه زرد گلدانهايمان كاش با رغبت پرستاري كنيم كاش دلتنگ شقايق ها شويم به نگاه سرخ شان عادت كنيم كاش شب وقتي كه تنها مي شويم با خداي ياس ها خلوت كنيم كاش گاهي در مسير زندگي باري از دوش نگاهي كم كنيم

كاش بين ساكنان شهر عشق رد پاي خويش را پيدا كنيم كاش با الهام از وجدان خويش يك گره از كار دل ها واكنيم كاش رسم دوستي را ساده تر مهربان تر آسماني تر كنيم

كاش در نقاشي ديدارمان شوق ها را ارغواني تر كنيم ***

ما همه روزي از اينجا مي رويم ...

كاش اين پرواز را باور كنيم

                                               كاش اين پرواز را باور كنيم

                                               كاش اين پرواز را باور كنيم

                                                  (روشن ضمیر :مریم حیدر زاده)