بشنو ای خسرو نرگس رخ مردم دارم
جای آن هست که در جای تو جان بسپارم
دوست دارم که در آیینه چشمان تو صبح
خواب آشفته شب را به سحر بسپارم
این عجب نیست که از حسن خیال مه تو
مه نیاسوده و من نیز چو شب بیدارم
یا به درمان وصالت بکش این شمع فراق
یا چو پروانه بسوزان و مده آزارم
تا به هوشیاری روز از طلبت مایوسم
چشم احسان به شب از خلوت رویا دارم
وای از این قافله هایی که ز یاران خالی است
وای از این چرخ که از گردش آن بیزارم
