زندگي ما را از جايي به جاي ديگري انتقال مي دهد و سرنوشتمان

 را از محيطي به محيط ديگر منتقل مي سازد. در حاليكه چيزي جز

موانع راه نمي بينيم و جز صدايي كه ما را به وحشت مي اندازد ،

 صداي ديگري نمي شنويم. زيبايي بر روي عرش بزرگش متجلي مي شود.

نزديكش مي شويم و تاج طهارت را از روي سرش پايين مي آوريم.

  و با نام عشق بدترين كارها را انجام مي دهيم

. حقيقت با لبخند كودكانه اش ... عاشقانه به ديدار ما مي آيد

 اما در احساساتمان را بر روي او مي بنديم. . اگر كسي فرياد دل و صداي روح مرا بشنود

 گوييم ديوانه است لذا از او دوري مي جوييم.

  ما در غفلت به سر مي بريم.    واقعا  چقدر زندگي را دوست داريم و چقدر از زندگي دوريم.

۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸۸

 

 اشتباه ما در اين است كه گمان مي‌كنيم تنها داوري ديگران اهميت دارد نه داوري خودمان.

                                                                                                    ((استيو چندلر))