از کدامین درد باید گفت و از کدامین غم باید سرود؟!اینکه چرخ زندگی را باید واقع بینانه و با فکر و اندیشه منطقی به جلو راند و در مقابل اتفاقات پیش بینی نشده و همچنین مشکلاتی که از جانب دیگران رخ می دهد، نیز فکر کرد و با فکر صحیح در سوق دادن خود و تعالی آرمان ها و آرزوهای سعادتمندانه با جدیت به تلاش و کوشش پرداخت چرا که زندگی کردن هنر دیدین واقعیت هاست!اما لازم به ذکر است بگویم انسان ها در پیمودن راه پر پیچ و خم زندگی عاری از گناه و اشتباه نیستند.

حال نکته قابل توجه این که انسان ها چگونه اشتباهات خود را جبران یا توجیه می کنند؟ آیا تا کنون به این جمله فکر کرده اید یا از خود پرسیده اید که چرا گفته اند انسان جایزالخطا است؟!تا چه اندازه این مطلب را قبول می کنید؟چرا افراد مختلف آن را به کار می برند؟ و حتی بدون فکر یا شناخت از طرف مقابل هر چه بر زبان جاری شد را به نقل از سایرین می گویند وقتی دلیل تفسیر به رای انان را جویا شوی می گویند که انسان جایز الخطا است و   متاسفانه  حرف را نشخوار کردن  خود می دانند.

اما به نظر من انسان جایزالخطا نیست!چون اشتباهاتی در زندگی وجود دارد که قابل جبران یا توجیه نیست یا جبران آن نیاز به صرف وقت و انرژی و... داردمانند اشتباه در  .... گرچه،شاید دلایل مبنی بر ارتکاب این اشتباهات وجود داشته ولی عقیده بر جایزالخطا بودن انسان در این رابطه کار بسیار نادرستی است.چرا که یک انسان عاقل هرگز این جمله را نمی پذیردو به اعتقاد من این فقط یک توجیه زیرکانه برای پنهان کردن و یا سرپوش گذاشتن براشتباهات و خطا های کوچک و بزرگ  است.

به فرض اگر بخواهیم این جمله را بپذیریم باید به این نکته هم توجه کنیم :انسان درحالی که موجودی آزاد و و دارای اختیار است به همان اندازه نیز خود مسئول نتیجه اعمال و رفتار خود می باشدبا توجه به آیه « اناهدیناه السبیل اما شاکراو اما کفورا» سوره انسان آیه 3.اگر بخواهیم از این جمله به عنوان دلیل تام برای جبران یا توجیه اشتباهات و خطاها د رمقابل دیگران استفاده کنیم در واقع وجود گناه و معصیت را کتمان کرده ایم.البته این مطلب برای افراد جاهل که بدون فکر و اندیشه حرف می زنند صحت دارد.

پس اگر خوب دقت کنیم می فهمیم که انسان جایزالخطا نیست. بلکه در مقابل خطاهاو اشتباهات و دروغ پردازی های خود باید پاسخگو باشند .برای جبران آن هاو جلوگیری از به وجود آمدن مشکلات بعدی   هر په زودتر به خطاهای خود اعتراف و طلب بخشش کنند .چون خواه ناخواه مسائل و مشکلاتی را  در جامعه سبب می شود.

در نتیجه: انسان امکان الخطا است نه جایز الخطا!. جایز الخطا بودن انسان توجیهی است برای فرار از سوال پیچ و محکوم نشدن در مقابل وجدان خود و سایر ین.

بیایید خودمان را فریب ندهیم ،درست فکر کنیم ، و انچه دوست داریم در مورد خودمان ؛ بشنویم به دیگران بگوئیم نه چون بی خردان و نا اهلان سخن پوچ و سبک و بی ارزش برای تحریک کردن دیگران بر زبان اوریم...