شنیدم که چون ،  قوی زیبا بمیرد

فریبـنــده زاد و فریبــــا بمیـــــرد

شب مرگ تنها نشینـد به موجــی

رود گوشه ایی دور و تنها بمیرد

درآن گوشه چندان غزل خواند آنشب

که خود ، در میـان غـزل هـا بمیــرد

گروهی برآنند که این مرغ شیـدا

کجا عاشقـی کرد ، آنجـا بمــیـرد

شب مرگ از شـوق آنجـا شتابــد

که از مرگ غافل شود تا بمیـرد

گرفتم من این نکته، باور نکردم

ندیدم که قویی به صحرا بمیــرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمـد

شبی هم در آغــوش دریا بمیـرد

تو دریای من بودی ، آغوش وا کن

که

 می خواهد این قوی زیبا بمیـرد  

                                                                                                                                                              ( حمید شیرازی 1333 )