دلم می خواد یه شعر بگم ،          آویزه گوشها بشه

چراغهای راه شب و ،          بسوزونه سحر بشه

درد و غمو دور کنه ،          از عالم وامونده شده

حس کنه نسل آدمو ،           که از بهشت رونده شده

شعری که دست عاشقو ،       لمس کنه ، نقاشی کنه

 سنگ مزار حافظ ،   با گریه آب پاشی کنه

 

تو قرن طوفانی ما ؛      بیاد یه کشتی بسازه

این دشتای کویری رو ،       باغ بهشتی بسازه

از بالای گلدسته ها ،        خوبی ها رو صدا کنه

آشتی بده ما رو با هم ،        خدا کنه ... خدا کنــه

 

بگه :  خدای مهربون ،        به  زیر پیراهنتـــه

نزدیک تر از خودت به تو،      تو اون دل روشنـتـــه

 

همیشه آبی آبیــه ، همیشه هر کجا خــداسـت...

من و تو حس نمی کنیـم ، تا قلـبامون ازهم جداســت

 

تــو من به جستجو بره ، به من بگـه :  کجاییـم

بگیره سرگردونـیـمو  ،  که خـسـته از جـدایـــیم

بفهمونه که چی  می خوام ،  درد شما رو حس کنم

نشون بده منو به من ،

 که تا خدا رو حــس کــنـم

             کــــــه تــا خــدا رو حــس کـنـــــم

 کــــــه تــا خــدا رو حــس کـنـــــم . . .

 

                                                                                   شعر از حمید شیرازی