ز چه رو شیشه دل می شکنی

 

     تیشه بر ریشه جان از چه زنی

                         ***********

گریه را به مستی بهانه کردم

 

شکوه ها ز دست زمانه کردم

 

راز دل همان به نهفته بماند

 

گفتنش چو نتوان ؛نگفته ماند

 

فتنه به که یک چند خفته ماند

 

گنج غم بر دل خدا خزانه کردم

 

باغبان چه گویم به ما چه ها کرد

 

کینه های دیرینه برملا کرد

 

دست ما ز دامان گل جدا کرد

 

تا به شاخ گل یک دم آشیانه کردم

 

دلا خموشی چرا ؟ چو خم نجوشی چرا ؟

                                                                           عارف قزوینی