" به نام حضرت دوست     که هر چه هست از اوست "

 

مقام و منزلت دوست باید آن میزان باشد که نتوان خاک درش را با

باغ بهشت و سایۀ طوبی و قصرها و حوران بهشتی برابر کرد .

چه خوب و پاکدلند آنان که عیش دو جهان را فدای قدم دوست می کنند .

 

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی

 

                 که سلطانی عالم را طفیل عشق می بینم

 

اگر بر جان من غیری گزیند دوست حاکم اوست

               حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

                      مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

                                                                          " حافظ "