چند می گوئی سخن از درد
و عیب دیگران ؛
خویش را اول مداوا کن ...
کمال اینست و بس ...
پند من بشنو . . .
به جز با نفس شوم بد سرشت ،
با همه عالم مدارا کن ،
کمال اینست و بس . . .
خویش را در خو یشتن پیدا کن ..
کمال اینست
و
بس بس س س س س س
گوهر خویش را
هویدا کن کمال
ایییییینست و بس . . .
.
بستی تو پای خویشتن
هم به دست خویشتن
باز کن ،
کمال اینست و
بس س س س س . . .