خداوندا به دلهای شکسته

 

به تنهایی که در غربت نشسته

 

به مردانی که در سختی خموشند

 

برای زندگانی ، جان ، فروشند

 

همه کاشانه شان خالی زِ قوت است

 

سخنهاشان نگاهی در سکوت است

 

به طفلانی که نان آور ندارند

 

سرِ حسرت به بالین می گذارند

 

به آن درمانده زن کز غم جانکاه

 

نهد فرزند خود را بر سر راه

 

به آن چشمانی که از غم گریه ریزد

 

به بیماری که با جان در ستیز است

 

به دامانی که از هر عیب پاک است

 

به آن کس کز گناهان شرمسار است

 

دلم را از گناهان ایمنی بخش

 

به نور معرفت ها روشنی بخش