دل نوشتهای شبانه
 

کعبه دل مسکن شیطان نکن                    پاک کن این خانه که جای خداست

 

بوی باران تازه می آید

 

نکند بوی چشم تر باشد  !؟

 

سخنی از وفا شنیده نشد

 

نکند گوش خلق کر باشد !؟

 

نکند عشق در برابر عقل

 

دست از پا درازتر باشد  !؟

 

نکند پرده چون فرو افتد

 

داستان داستان زر باشد؟

 

زیر این کاسه ها ی زر

 

نکند کاسه ای دیگر باشد !؟

 

نکند آنکه درس دین می داد

 

از خدایش بی خبر باشد !؟

 

همچو سرو ایستادن در این باغ

 

نکند پاسخش تبر باشد !؟

 

نور کیوان در آسمان شب

 

نکند پوچ و بی ثمر باشد ؟؟؟

 

******

****

 

بشوييد قلب هايتان را

 

 از هر

 

 احساس ناروا

 


وافکارتان را   از هر انديشه‌  خلاف

 


و زبان هايتان را از هر آلودگي در گفتار

 


بپرهيزيد از هر ناجوانمردی و ناراستی ...

 


         چنين کنيد تا ببينيد خداوند چگونه . . .  

  


       سفرهای شما را رحمت و      

 

       برکت  می بخشد ، 

            

         او       

 

      در تنهایی و سکوت شب 

 

        همیشه در کنار شماست،

 

 

   مگر از زندگی چه

 

 می خواهيد

 

  که در خدايی  خدا يافت نمی شود .

 که در خدايی  خدا يافت نمی شود .

 که در خدايی  خدا يافت نمی شود . 

که در خدايی  خدا يافت نمی شود .

 

از عدالت نبود 

حکم نمودن

به گمان

 

 

بشویید افکارتان  را

از هر احساس

ناروا...

 

میزبان

 

سال ها تاریخ شمسی گشت و گشت .

شادمان شد تا شنید این سرگذشت .

روز میلاد امام هشتم است .

هشت, هشت,جمعه ی هشتاد و هشت .

 

 

 

 

 

 سالروزمیلادخجسته

 

 

 

  هشتمین امام شیعیان

 

 

 

  حضرت علی ابن موسی

 

 

 

 الرضا

 

 

(ع)

 

 

 

  مبارک باد

 

 

 

آدمی و  آدمیت

 

 

 

از همان روزی که دست حضرت " قابیل"

گشت آلوده به خون حضرت "هابیل"

از همان روزی که فرزندان " آدم"

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت ...   مرد !

گر چه آدم زنده بود.

از همان روزی که " یوسف"

را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون ، 

 دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود .

بعد دنیا هی پر از آدم  شد و این آسیاب 

گشت و گشت .

قرن ها از مرگ "آدم" هم گذشت

ای دریغ

آدمیت برنگشت !

قرن ما روزگار مرگ انسانیت است

سینه دنیا ز خوبی ها تهی است

صحبت از "موسی " و " عیسی "

و " محمد " نابجاست ...

 

من که از پژمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از فغان یک قناری در قفس

از غم یک مرد ، در زنجیر

حتی قاتلی بر ،  دار !

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

 

       مرگ  " آدم " را  کجا باور کنم .

 

 

 

 

 
  BLOGFA.COM